Koffiemachine of kind

Ik stond met een mevrouw van een bedrijf in de buurt van een superkoffiezetmachine. Zo een die echt lekkere koffie voor je maakt met echte bonen, opgespoten melk enz. De mevrouw vertelde mij dat ze thuis ook zo’n ook zo’n koffiezetmachine had. En de uitspraak die daarop volgde was bijzonder: “je denkt dat je een koffiemachine koopt maar je krijgt er een kind bij. Hij begint steeds weer te roepen. Er moeten bonen in, de filter moet geleegd/gepoetst, er moet water in, het bakje zit vol enz. Je bent er wel behoorlijk druk mee, maar … de koffie is heerlijk!”

Hoe kun je daar nu naar kijken? De complexiteit in de instandhouding van het koffiezetproces accepteren als noodzakelijke nadeel die nu eenmaal hoort bij lekkere koffie, of deze stappen juist onderdeel laten zijn van een waarde toevoegende belevenis? Zelf ben ik meer van simpel. Ik zet mijn koffie met een papieren filter in een filterhouder op een mok. Maar misschien heb ik wel niet genoeg waardering voor de geboden belevenis. Maar eerlijk is eerlijk: de koffie was zeker zo lekker als de mijne!