Van muntjes naar rente (dat valt niet mee)

Op de achterkant van de NRC (Ik-je) weer een prachtig voorbeeld van Proces-verspilling. Eerst het verhaal:

Bankzaken vrijdag 27 augustus 2010 door NRC Handelsblad

Zoon- en dochterlief van 6 en 4 willen hun spaarcentjes op hun groeirekening storten. Een vriendelijke dame staat ons te woord. De muntjes mogen in een telbak. Via mijn bankpas komt het bedrag op mijn rekening. Bij de pinautomaat kan ik het er in bankbiljetten weer vanaf halen. Die mag ik bij de dame afleveren. Zij voert ze in bij een andere automaat. Die computer moet het geld verdelen over de twee rekeningen. Maar het systeem loopt vast. De storting houdt twee medewerkers drie kwartier bezig. Thuis ligt er van dezelfde bank een brief, of we een kinderrekening willen openen.

Karine Cornelisse

Wat gebeurt hier van uit een lean-standpunt. Kinderen willen hun spaargeld naar hun rekening hebben. Moeder gaat met hen mee. Geld tellen in een telautomaat (rammelt en schud zo heerlijk het geld). Dan begint het verhaal. Het geld kan alleen maar gestort op een betaalrekening en die hebben de kinderen niet. Dus eerst op de rekening van ma. Dan via de flappentap er weer afgehaald om het opnieuw te storten maar nu op de groeirekeningen van de kinderen. En dan gaat het even fout. In stappen:

  1. Eerste van munt naar giraal (maar niet op de goede rekening)
  2. Dan van de ouderlijke rekening naar ‘flappen’
  3. Vervolgens van flap weer naar giraal
  4. Helaas overstap naar Defect-verspilling (tijd van de klant, 2 x tijd van de bank met minimaal 1,5 uurloon = € 60,– verspilling)
  5. Dan geregeld en …

De brief over de kinderrekening tenslotte is het toetje op de taart.

Er is nog veel te verbeteren in de bankwereld!