Hier krijgt Oma na het tussendoortje een bonnetje!

Er wordt nogal wat af geklaagd over werkdruk in de zorg. Hier een voorbeeld uit de ouderenzorg dat aangeeft hoe je het jezelf als organisatie moeilijk maakt. In het kader van verantwoording en transparantie krijgt iedere bewoner sinds kort na een tussendoortje een kassabonnetje. Een natuurlijke woonomgeving wordt daardoor tot een horeca-bedrijf waar dubbele bonnen moeten geproduceerd (eerst voor de eigen administratie en dan ook voor de klant). De meeste van de bewoners zijn ouder dan 80 jaar en echt in de laatste fase van het leven. Zien is niet eenvoudig, onthouden is nog veel moeilijker. Veel van hen zijn licht dementerend. Wat zou je moeten doen als senior met die bonnetjes?

Kassabon voor Oma na een cracker met kaas

Gelukkig zijn dit soort complicerende processtappen er meestal snel weer uit omdat ze ondoenlijk en onbetaalbaar zijn. Kortom een ‘mooi’ voorbeeld van het complexer maken van een proces zonder dat er toegevoegde waarde ontstaat. Vanuit Oma is het overproductie en als ze het zou kunnen/mogen bepalen zou ze zeker niet betalen voor het werk dat samenhangt met het opstellen en verspreiden van deze bonnetjes die bij haar direct in een grote vaas gaan. Wanneer de vaas vol is gaat alles in de prullenbak.